Многу карактеристично за расколот е тоа, што расколниците освен својот раскол, сите останати расколи ги сметаат за погубни и лажни, со очигледни апсурди и противречја, додека својот сопствен раскол, кој ни малку не се разликува од останатите, го гледаат како единствен среќен исклучок во целата историја на Црквата!

Дури расколникот тврди дека Црквата се одвоила од него, а не тој од Црквата.

стр. 6. «Падение гордых»//Духовный Собеседник. 2001