Раскол – тоа не е живот според заветите на Православието, во смирение и оддалеченост од светот, туку театрална демонстрација на Православието преку скандирање пароли, со кои расколниците ја шират ноќта како ден, лагата како вистина, смртта како спасение, очајанието како надеж, лажна надеж. И како секоја утопија, расколот завршува со очај.

Расколничката душа уште за време на животот чувствува необјаснива тежина, а во часот на смртта, пред еретикот се открива целата суштината на расколот како длабока црна јама во која засекогаш се гасат верата, надежта и љубовта!

стр. 6. «Падение гордых»//Духовный Собеседник. 2001