„Друго што има ново?“

„Слушна ли дека МПЦ се јавила како претприемач и кај и да е ќе почнат да градат згради – шеесет катници на паркингот спроти ГТЦ.

„Шо збориш бе?“

„Да бе.“

„МПЦ ќе гради станбени згради. Добро бе брат, и, еве сега, јас сум некој кој не разбира ништо и на прва читам дека црквата која по задолжение треба на сите оние јавни повици за помош на лица со посебни потреби, болни, изнемоштени, згазени од животот кои не знаат главата кај им е и се надеваат на бога (читај: црквата да им помогне) гледаат дека таа иста верска институција почнува да гради шеесет каници во центарот на глвниот град без око да и’ трепне кој во каква состојба се наоѓа во држава и како и живее, и тоа крева проект вреден околу 3 000 000 евра, да преведам на македонски јазик 180 000 000 денари.

Каков пораз. Каква болка. Какво понижување за цел еден род кој верува. Каков безобразлук. Каков неморал. О, господе, гледаш ли кој се’ работи во твоја служба тука на овоземски живот?“

Дојдов дома. Кој знае како сум изгледал кога влегов штом жена ми ме погледна и ме праша:

„Што ти е бе?“

Седнав на троседот во дневната и реков:

„Овде реалноста е илузија во недостаток на алкохол. Тури по едно дрти мартини“.

Повеќе на: